Badylarka – co to za zwierzątko i jak wygląda?

Ssak z rodziny myszowatych. Badylarka nie jest tak popularna, jak świnka morska lub chomik, ale na pewno zasługuje na chwilę uwagi. Badylarka przede wszystkim jest bardzo mała. Długość ciała wahająca się od 5 do 7,5 centymetrów. To niewiele. Do tego należy dodać, że ten ssak może ważyć maksymalnie 10 gramów. Często zdarza się jednak , że badylarka nie wazy więcej, niż 4 lub 5 gramów. Charakterystyczne dla tego ssaka jest jego ubarwienie. Wpada w kolory żółtawe i rdzawe. Brzuch natomiast jest całkowicie biały lub szary. Badylarki występują w środkowej i wschodniej Azji. Jednak można je także spotkać na terenach Europy.

Naturalne tereny

            Ssak tych gabarytów nie musi martwić się o pożywienie lub o schronienie. Mimo to, badylarka wybiera trudnodostępne tereny. Chodzi przede wszystkim o wysokie łąki i podmokłe tereny. Dlatego trudno jest w ogóle dojrzeć badylarkę na wolności. Nie jest to przeszkoda tylko dla człowieka , ale także i dla drapieżników, które mogą polować na te ssaki. Oprócz łąk i bagnistych terenów badylarka lubi także pola i uprawy rolne. Głównie zboża. Znalezienie tak małego ssaka o rdzawym ubarwieniu pośród kłosów zboża to naprawdę sztuka. Ciekawym sposobem na gniazdo jest kulista łodyga, która jest w wysokości od 20 do 100 centymetrów. To właśnie tam osiedlają się badylarki. Jest aktywna całą dobę. Nie wybiera określonych godzin żerowania. Naraża się tym samym na ataki. Zwinność badylarki pozwala jej jednak przetrwać i uciec w razie zagrożenia.

Pożywienie

            Badylarka, jako bardzo mały ssak żyjący na polach i łąkach żywi się głównie roślinami. Rolnicy jednak nie muszą się obawiać. Ten ssak nie wyrządza ogromnych szkód na polach uprawnych. Dlatego nie słyszy się o tym , aby badylarka siała spustoszenie wśród plonów rolników. Nasiona, pędy roślin, owoce (głównie jagody) oraz małe owady. To jest dieta dla badylarki. Hodowlane gatunki jedzą praktycznie to samo. Nawet przy hodowli domowej należy imitować dla ssaka lub innego gryzonia należyte warunki naturalne (w tym także dietę, która musi być restrykcyjnie przestrzegana).

badylarka
Zdjęcie poglądowe – nie prezentuje Badylarki.

Ciąża

            Badylarka, jako jeden  z  nielicznych ssaków oraz gryzoni posiada wyznaczony naturalnymi granicami kres godowy. Trwa od kwietnia do września , a w tym czasie badylarka może wydać na świat od 2 do 4 miotów. W jednym miocie może być nawet 7 młodych. Na początku młode saki są ślepe. Otwierają oczy i zaczynają podążać za samica dopiero po upływie 10 dni. Już po pięciu tygodniach osiągają dojrzałość płciową i mogą wyruszyć w świat , aby budować swoje gniazda i podtrzymywać gatunek badylarek. Na szczęście nie jest on zagrożony. Dlaczego? Ponieważ nie wchodzi w szkodę dla człowieka, a to ma kluczowe znaczenie. Warto także nadmienić, że badylarka nie żyje na bardzo wyjałowionych terenach. Drapieżnik, który decyduje się na łowy na łące lub polanie może upolować znacznie pożywniejsze myszy, niż badylarki , które są po prostu małe.

Hodowla

            W tym aspekcie nie każdy zgadza się na hodowanie badylarek. W kwestii laboratoryjnej wykorzystuje się myszy, szczury lub szynszyle i świnki morskie. Preferuje się więc większe gryzonie. Badylarka nie trafia w takim razie do laboratoriów. Co więcej, nie zawsze jest ona wybierana jako ssak, który może być hodowany w domu. Dlaczego? Gabaryty, które przedstawia badylarka nie są szczególnie wielkie, a to dla wielu osób, które lubią większe zwierzęta jest minus. Oczywiście, znajdą się także tacy, którzy cenią małe gryzonie i ssaki. To właśnie do takich osób trafia badylarka. Zapewnienie jej imitacji naturalnego środowiska w domu, pożywienia oraz dobrych warunków atmosferycznych nie jest trudne i każdy, kto lubi ten typ ssaków może bez problemów hodować je w domu. Jednak trzeba przyznać, że badylarka nie jest tak ceniona, jak mysz domowa, chomik lub popularna świnka morska.  Ludzie pod tym względem także wybierają oraz dokonują pewnej selekcji. Mimo to, badylarka radzi sobie świetnie w naturalnych warunkach i nie ma potrzeby liczenia tylko na ludzi. To ocala jej gatunek.